die chaos in my petribakkie


Dit is die klein dingetjies wat haar maak huil. Dinge soos na die see luister in skulpe en varsgesnyde gras ruik.  Sy is nou vir vier jaar in dome.  ‘n bioom, ‘n plek waar alles beplan word en gebeur vir ‘n spesifieke rede.  Hier is die onverwags verban, geen chaos toegelaat, public enemy number one.  Dit was haar rede vir wetenskap, die “wat as.”  Maar die risk is te groot en die spasie te klein om “wat as” hier toe te laat.  So dag na dag, check sy die boksies, maak seker alles verloop glad, alles werk soos dit moet en daar is geen surprises nie.  Eers het sy dit met alles gehaat en selfs teen dit probeer skop, maar toe het sy nogal lief geraak daarvoor, die sekerheid en dat alles presies verloop soos mens beplan.  Net waneer sy die see in skulpe hoor dan begin haar hand bewe en dan gooi sy aspris ekstra salpeter by, maar die masjiene korrigeer haar fout, so is hulle, gebroei in orde en as gevolg van orde.  Sy huil nie omdat sy chaos mis nie, sy huil omdat sy weet chaos is wat haar anders maak, anders is sy ook maar net ‘n masjien.  Haar voorouers het in goed begin glo, om sin te maak van chaos.  Die erkenning van ‘n chaos ‘n lont, ‘n broeikas.  Die buffel ken geen metafisieka en die masjien ken geen choas.

Advertisements

Padkaart konsertina


die skilder dans met ‘n kwas

die skrywer wals met woorde

improv werk net waneer iets vir een aand soek

maar jy beter danspassies leer vir daai dans

trap tone, dan stap jy down die aisle

sê tarra vir ke sera, sodra jy kop oor kinders kry

die klavierspeler se vingers sal mos die pad ken,

want hy het ‘n padkaart konsertina.

 

 

 

die derde groot trek


Die derde groot trek

Waar ons draadtrek

Terwyl ons fantiseer oor die afrika son wat sak

Agter olifante wat water syp.

Ons vrees steeds die impi’s wat toitoi,

hulle is nou weer ‘n bedreiging vir ons toekoms terugkoms

Ons voorlaaiers is dollars

Hulle spies is die ‘redistrution of wealth’

Die koliniale kragte is steeds aan ons kant,

want daar is nog ‘n speen is of leeg te teug.

 

Dit is derde groot trek

Waar ons weer fokof en net terug kom vir vakansie by die see

Ons preek liefde en samekoms, maar harte is vol onwetende haat,

van ‘n droom velore,

Die einste haat wat ons weggedryf het en verder laat wegdryf

Ons versamel vaardighede en droom hoe ons, ons tuiste gaan verander hiermee

soos ‘n dronk danser ignoreer ons, ons ongewenste teenwoordigheid.

Is dit die laaste groot trek?

 

Sonnet


Eers is mens bietjie bang

Dan kyk mens rond;

Dan  vasgevang

Dan voel jy pluis op die grond.

 

So baie keuses om te maak

Kruispaaie, met mis bedek

maar soos dinge duideliker raak

begin mens, mens se lippe lek.

 

Dag vir dag voorwaarts

Opstaan met beste voet voor

dan begin dinge weerkaats

en begin jy die vluister hoor

 

jy loop aan en aan

jy is altyd waarookal jy gaan

 

 

 

 

 

 

 

‘n skuif na Shanghai


Ek het gaan vakansie hou saam my gesin,

my ma, pa en broer

my pa se 60ste avontoer

ons met plekke gesien

groot berge, die drakensberge

 

ons het mekaar weer probeer ken

maar weggekruip agter die gordyne van generasie gapings.

Ons het passe bestyg en huise besoek, wimpy’s en spurs probeer vermy,

maar soms nie.

 

Dit was rus vir die siel

of dalk net ‘n geleentheid om ons oë toe te knyp

n paar weke later bevind ek myself in ‘n moerse stad,  Shanghai

nie heeltemal seker wat ek hier soek nie,

maar die boodskappe wat daai dae tussen die berge begin weergalm het

eggo nou, hou op soek en geniet dit

jy het hierdie padjie self gelê, al aanvaar jy nie die krediet nie

in die berge praat ek met die hart,

in groot stede moet ek luister na die gefluister.